1. De Blöödsinnsunntig
(Der Unsinnsonntag - S.19-20)
von Elisabeth Stiemert
-- Chind baued e Hundehütte
-- Chnoche und Wurschtschale
Hund mit Chnoche [1]
An emene Sunntigmorge händ en Bueb und es Maitli ganz
groossi Luscht gha, zum Blöödsinn mache. Si händ scho im
Bett demit aagfange. Mit irene Bettchüssi händ si sich es
Huus baut. Das sötti e Hundehütte sii, und dänn händ si Hund
gschpilt.
Wo dMueter is Zimmer cho isch und ine gsait hät: "Guete
Morge alli zwai", da händ sie wie Hünd retour gee. Sie händ
bälet "wau, wau". Si sind uf allne Viere dur de Gang is
Badzimmer ckroche und im Badzimmer händ si wiiter bälet
"wau, wau". Si händ so lang bälet, bis de Vatter luut ad
Türe cklopfet hät.
Er hät gsait: "De Zmorgetisch isch fertig."
Da händ diè Hünd im Badzimmer aagfange jaule. Sie händ
gjaulet vor Froid, wil si gwüsst händ, dass hüt Sunntig
isch, und dänn gits Chriesituurte.
Aber wo di baide is zimmer choo sind, da isch uf em
Zmorgetisch nume öppis für de Vater und für dMueter
vorberaitet gsii. Für de Bueb und sMaitli sind zwai
Hundetäller näbenem Tisch uf em Bode gschtande. Deet isch e
ckai Chriesituurte druf gsii, ä ää! Uf ainem vo de Täller
isch en Chnoche gsii, und uf em andere e Wurschtschale, also
es Zmorge, wiès Hünd gern händ. Aber diè Chind händ jetz
Chriesituurte wele! Jetz händ sie nüme wele Hünd sii, und
das händs dänn au gsait.
Da händ de Vatter und dMueter glachet, und wo dChind iri
Chriesituurte überchoo händ, händ die au glachet.
Nach em Ässe händ dChind dänn immer no andere Blöödsinn
gmacht. De Vatter hät au mitgmacht, und am Aabig hät dMueter
gsait: "Das isch ja hüt en richtige Blöödsinnsunntig gsii!"
2. DSabine und dr Loi im Stadtparck
(Sabine und der Löwe im Stadtpark - S.21-22)
vo Tilde Michels
(S.21-22)
-- en Loi im Parck
-- dr Loi sait Halo mit dr Tatze.
Amphipolis (Nord-Griecheland): Loiedänckmaal [2]
Wänn dr Vatter am Aabig hai chunnt, rüeft er grad: "Halo! Wo
sind mini Chind?"
Dänn chömed drü anegsaust und stürzed sich uf ihn. Si hanged
sich an siin Hals, springed ihm uf de Rugge und chlammered
sich a sini Bai, bis er sich chuum no cha bewege.
"Hilfe, Hilfe!" rüeft är. "Das sind ja gaar nöd mini Chind.
Das sind ja chliini Unghüür!"
Da lached di chliine nUnghüür und triibeds o schlimmer mit
ihm. Er wird erscht frei, wänn èr verspricht, es Gschichtli
zverzele.
Die Gschichte vom Vatter hät èr maischtens sälber erläbt. Au
die vom Loi, wo dSabine immer ghöre wott. Am Iigang zum
Stadtparck staat nämli en Loi us Schtai. Wänn de Vatter zum
Dienscht mues gaa, mues er deet verbii. Und èr verzellt de
Chind, dass de Loi ihm Halo sait, indem èr dTatze lüpft.
DZwilling glaubed ihm aber nüme so ganz sondern ziend
Grimasse, aber dSabine isch fescht drvoo überzügt.
"Hät dr Loi wider dTatze glupfet, Papi?" frögt sie au jetzt.
"Natüürli. Das tuet èr doch immer."
"Nume für diich elai?" (S.21)
"Ja, Bienli, für miich ganz elai. Wänn ich bi ihm
verbiigang, säge niich 'Guete Morge' oder 'Ich wünsche en
guete nAabig', und dänn lüpft èr dTatze."
"Wisoo lüpft èr si dänn nume vor diir?" wott dSabine wüsse
"Ja waisch", hät de Vatter jetz gsait,"iich schtelle miir
voor, dass èr nöd ganz und gaar us Schtai isch. Iich glaube,
dass èr es Herz hät und das èr läbe cha, wänn er will."
"Und die andere Lüüt glaubed das nööd?"
"Nai."
SBienli nicked. "Dänn hät dr Loi rächt, wänn èr vor den
andere sini Tatze nöd lupfe tuet."
Sii isch schtolz, dass nur ire Papi so öppis Gehaimnisvolls
cha erfaare. Da chönd dZwilling e so vil grinse, wi si wänd.
(S.22)
3. DGschicht vom Teddibèèr
(Die Teddybär-Geschichte - S.23-25)
vo dr Frau Sigrid Heuck
Teddibèèr im Wald [3]
-- es Bèrechind wird selbschtändig
-- Bèrechind und Mänschechind schpiled schubse, Giraiti und
mit em Ball
-- sBèrechind hät Haiwee und wird zu sine nEltere
zruggbraacht
-- dBèremueter tuet em Mänschechind en Teddibèr nèie.
In emene Wald, wo dBoim bsunders dicht gschtande sind und es
immer e chli dämmrig gsii isch, da hät emal e Bèrefamilie
gwonnt.
"Sig nid so vorwitzig und bliib immer schön hinter mir!" hät
dMueter Bèr zum Bèrechind gsait, wänn si zäme dur de Wald
gschtraift sind.
Zerscht isch de chlii Bèr au ganz brav gsii. Aber won èr
grösser worde nisch, hät èr nume no mit AINEM Oor uf dWort
vo de Mueter glost, dänn nume no mit emene HALBE, und
zletscht mit CKÄNEM me.
"Ich wüssti zu gèrn", hät èr zu sich sälber brummlet, "wie
das hinder de Boim uusgseet."
Und irgend aneme Taag, wo de Vatter Bèr und dMueter Bèr nöd
so guet uufpasst händ, isch de chlii Bèr drvogloffe.
Èr isch dur de Wald gloffe, über Wise und Fälder.
Wil èr scho es bitzeli müed gsii isch, isch èr vor eneme
Huus schtaablibe, wo rundume en chliine Gaarte ghaa hät.
Uf enere Banck isch es Maitli gsässe und hät brüelet.
"Niemer schpillt mit mir!" hät es gschluchzet. DTräne sind
em drbii über dBagge nabegloffe.
SBèrechind hät das chliine Maitli aaglueget. 'Wi gern würd
ich mit ihm spile', hät es tänckt. (S.23)
"Wänn du wotsch", hät èr brummelet, "dänn chönne mer ois e
chli schubse."
"Wie gaat das?" hät sMaitli noigiirig gfröget.
"Du schubsisch miich mit em chliine Finger und iich diich
mit minere Nase, und wer drbii grob wird, hät verloore."
Mit dem isch sMaitli iiverschtande gsii.
SBärechind isch über de Haag ckläderet und si händ schubse
gschpillt, bis sie e ckä Luscht me ghaa händ.
Spöter hät sMaitli dem chliine Bèr sini Giraiti (Schauckle)
zaigt. Sie händ Giraiti gschpillt, sie händ mit em Böle
gschpillt und händ zäme glachet.
Am Aabig isch es dänn Ziit gsii zum go schlafe gaa, da hät
dr chlii Bèr dörfe im Bääbiwage schlaafe. DMueter vom Maitli
hät ihn zueteckt wi ihr aigetes Chind.
I dr Nacht hät sBèrechind vom Wald troimt, vom Vater Bèr und
vo dr Mueter Bèr. Si händ brüelet, wil sChind drvogloffe gsi
isch.
Wo dr chlini Bèr am nögschte Morge uufgwacht isch, isch èr
chranck gsii. Er hät an allne Tatze gschlotteret.
"Was fèhlt dr?" hät s'chliine Maitli ihn gfröget.
"Mich früürts", hät sBèreching brummelet, und isch ganz
unglücklich gsii.
"Aber du häsch doch en ticke Pelz. Wiè chasch du da früüre?"
"Mich früürts under em Pelz", hät de Bèr gjammeret.
"Irgendwiè inwändig." (S.24)
Da hät sMaitli sini Mueter grüeft, und dMueter hät de Vatter
grüeft. Ali händ hin und her überlegt, was me für das
Bèrechind chönnti mache.
"Ich glaube, es hät Haiweh", hät de Vatter uf zmal gsait.
Und wil èr en gschiide Maa gsii isch und gwüsst hät, wo die
Bère wonet, hät er das chliine Bèrechind huckepack gnoo und
es zrugg in grosse Wald trait. Èr hat es deet anebraacht, wo
dBoim bsunders dicht gschtande sind und wos immer e chli
dämmrig gsii isch.
Mueter Bèr und Vatter Bèr händ sich gfroit, wo si ir Chind
wider gsee händ. Sie händs umarmt, und dr chlii Bèr isch
grad wider gsund gsii.
Aber jetzt häts Maitli brüelet, wil es das Bèrechind so gern
bhalte hetti.
Da hät sich sini Mueter anegsetzt und hät en chliine
Schtoffbèr gnèiet.
"De gseet genauso uus wi mis Bèrechind", hät das chliie
Maitli gsait und hät dr Teddy ind Ärm gnoo und isch
glücklich gsii. (S.25)
4. DAnna macht en Zmorge
(Anna macht Frühstück - S.26-30)
vo dr Frau Esther Dischereit
En alte Hèrd win en "Waul" [4] - Aier [5]
-- dAnna und ire Vatter faared zur Maja zum Zmorge
-- dMaja mues 5 Aier choche, aber si isch na sehr müed
-- dr alti Chochhèrd isch en "Waul"
-- Aier id Milch legge - oder is Wasser legge
-- dAnna schtellt de Hèrd ii: De "Waul" iischtele - èr wird
haiss
-- und dänn gits Zmorge.
Am Samschtig fahrt dAnna oft mit em Vatter zur Maja. DMaja
wont in enere andere Stadt. Baidi müend dänn so früe
uufstaa, dass sie no rächtziitig bi dr Maja zum Zmorge
aachömed. DMaja hät dänn maischtens scho dr Tisch tecked.
Hüt isch wider Samschtig, und dAnna und ire Vatter sind scho
sehr früe bi dr Maja aachoo. Si isch no gar nöd richtig
(S.26) aaglait. Da fehlt en Schtrumpf, dHaare sind nanig
gschtrèèlet, dAuge sind fasch no zue, vor alem slinki. Wil
si isch geschter lang im Uusgang gsii, und jetze schliicht
si wi nes Gschpänscht dur dChuchi.
Da - dAnna häts scho gseh: Da sind ja gar e ckai Aier uf em
Tisch.
"Uh, uh, uh, uh, bitte, ich will aber Aier ässe", so isch
dAnna am Bättle.
"Ich mach si ja grad", sait dMaja.
"Uh, uh", macht dAnna, e so wott sie dMaja es bitzeli
beschlünige.
Zerscht nimmt dMaja en Topf us em Schranck, dänn güüsst si
Milch iè und nimmt zwai Aier id Hand.
"U, uh", macht dAnna wider, "isch für miich e ckais Ai
drbii?" (S.27)
"Oje, oje - wi vill Lüüt simmer dänn?" fröget dMaja. DAnna
überlegt e chli und rüeft dänn schnäll: "Foif!"
"Ckomisch", sait dMaia, "tuet dänn de roiber Hotzeplotz hüt
mitässe? Und diin Elefant vilicht au no?"
"Ja,ja", rüeft dAnna.
"Also guet: Anna, elefant, Maja und de Vatter vo de Anna -
und dänn, de Hotzeplotz au no. Zäme foif."
Also, zwai Aier sind scho us em Chüelschranck gholt. Jetze
fèhlet no drüü. DMaja wott sie grad id Milch legge.
"He", rüeft dAnna, "pass doch uuf, das isch verchehrt. DAier
ghööret doch nöd id Milch. Söll nöd iich besser dAier
choche?"
"Also guet", sait dMaja (S.28), "dänn chan iich miich
wenigschtens schnäll aalegge."
De Vatter vo de Anna gaat go Brötli hole. Jetz staat dAnna
elai vor em Hèrd. Uf zmal hät si dIdee, dass èr es grosses
Unghüür wär, mit emene grosse hungrige Muul. Wi nen riisige
"Waul", findet dAnna, bsunders wänn dTüre vom Bachofe e chli
offe schtaat.
Also, zerscht mal dMilch us em Topf in es Beckeli güüsse.
Dänn mit em Topf uf en Schtuel schtiige und de Wasserhahne
uftrüle. Wasser in de Topf laufe laa. Und in Nullkommanüüt
isch de Topf vole!
Dänn schtiigt sie vom Schtuel abe, legt di foif Aier i de
Topf und schtellt en uf de Hèrd (S.29), uf eini vo de drei
schwarze Platte.
Da grinst dr Waul: "Hihi, jetz waisch du sicher nöd, wiè me
miich aaschtele mues."
Da proteschtiert dAnna: "Schtimmt ja gaar nööd, wänn ich dir
am Buuch e chli de Chnopf verdrèiè, dänn tuesch du glüie."
Da antwortet sUnghüür: "Haha, du waisch ja gaar nööd, wo!"
Und ob dAnna das waiss! Da sind vièr Chnöpf. Under jedem
isch es Bildli wo me cha luege, wele Chnopf zu welere
Hèrdplatte ghört. Di vorderi chliini Platte isch di
richtigi. Da isch de Topf scho druff. Si mues also der
allererschti Chnopf umdrèiè. E chliises Lämpli lüüchtet uuf
(S.30). DPlatte wird haiss.
DAnna gaat jetz wiit wäg vom Waul. De grinst si mit siim
groosse Muul so richtig aa.
"Tu miich doch emaal aalange", rüeft èr. Aber dAnna
schtreckt dHand nöd uus. Das wèrs ja no, dass si ihn alange
würdi, wänn èr glüiet.
Jetzt dänckt si: 'Dem Waul zaig is mal'. Scho ghört si, wiè
sWasser im Topf aafanget siide. Dr Waul brummt. E so nes
chliises Maitli hät ihn überlischtet!
Und wo dMaja us em Badzimmer chunnt, da chunnt für sii en
Überraschig. Also würckli, da chochet dAier scho luschtig
hin und hèr (S.31). Si tüend in irem Topf schwabble und
lached über de Waul.
Was isch jetz uf em Zmorgetisch? Butter, Gomfi, Salz,
Zucker, Milch, e ticki schwarzi Ckafikane mit Blueme druuf,
Honig, es bitzeli Chès und Wurscht und foif Aier:
ais für dAnna,
ais für de Vatter vo dr Anna,
ais für dMaja,
ais für dr Elefant
und ais für de Hotzeplotz.
5. Zwai ordentlichi Chind
(Zwei ordentliche Kinder - S.33-36)
vom Herr Dimiter Inkiow
-- zwai Chind chömet mit über, wiè dMueter behauptet, si
hegi scho "1000mal" gsait, dass dChind söttet ufruume. Aber
das isch gloge, dänn 1000mal hät si das sicher nöd gsait!
-- dänn ruumed dChind dSache vo den Eltere uuf und dEltere
findet iri Sache nüme: e Brüle und es Goldchetteli sind a dr
"richtigi Platz" verruumet worde.
Irgendwänn amene Taag han iich [de Brüeder] und mini
Schwöschter mitüberchoo, wi dMama sich i dr Chuchi bim Papa
über ois bechlaget hät: "DChind chönd e ckai Oornig haa",
sait si. "So unordentlich! Ich waiss nöd, was iich mache
söll. Tuusig mal han ich mit dene scho drüber grett. Si lönd
ales ligge. Ich mues de ganzi Taag hinder ine ufruume.
Tuusig mal han iich dene gsait, si söled ir Chinderzimmer
ufruume. Es gseht uus wi inere Rumpelchammere. Es passièrt
aber nüüt."
De Papa hät gsüüfzget.
Ich han dKlara aaglueget.
DKlara hät miich aaglueget.
Mir sind baidi sehr empört gsii. Mir sind id Chuchi grännt
und hand gschroue: "Das isch gloge! Du häsch ois überhaupt
nöd tuusig mal gsait, mir sölled sChinderzimmer ufruume!"
"Han iich oi nöd grad vor enere Schtund gsait, dass ihr
söled ufruume?"
"Ja, aber das isch nume ainmal gsii!"
"Und geschter? Und vorgeschter? Han iich oi da nöd au gsait,
dass ihr söled ufruume?"
"Ja", sait dKlara, "aber das isch nöd tuusig mal (S.33).
Tuusig mal isch, wänn du ois tuusig Taag hinderenand saisch,
dass mir söled ufruume."
DMama hät gsüfzget: "Iich has oi würckli scho oft gnueg
gsait. Also nonemal: Mached oiers Chinderzimmer in Oornig.
Iich hetti gèrn, dass ihr ab hütt zwai ordentlichi Chind
wèrdet. Verschtande?"
"Verschtande?" hät au dr Papa gfröget.
Mir händ gnicket und sind i oises Zimmer gange. Dete hämmer
beschlosse, zwai ganz ordentlichi Chind zwèrde.
"Aber wie wird me es ordentliches Cind?" han iich gfröget.
"Ganz aifach", hät dKlara ercklärt: "Du muesch ales ufruume.
Wänn du öppis gseesch, was nöd a siim richtige Platz ligt,
muesch du es an sin richtige Platz bringe."
"Guet", han iich gsait, "iich mache das. Iich bringe ales a
siin richtige Platz."
Sofort han iich wi nen Schtreber überall ckontrolliert, was
im Chinderzimmer nöd a siim richtige Platz gsii isch. Aber
iich han nüüt gfunde.
"Du muesch dini Spiilsache zämelege", sait dKlara. "Diè sind
überaal zerstroit."
"Schtimmt gaar nööd. Diè sind ali a irem richtige Platz."
"Und was mached diè Auto underem Bett?"
"Deete nisch dTüüfgaraasch." (S.34)
"Und drBagger underem Tisch?"
"Da isch e Baugruebe. Aber was mached dini Bääbi uf em
Schtuel?"
"Diè sitzed da", maint dKlara. "Wo sölled si susch sitze?"
Mir händ wiiter gsuecht, was mir chönntet ufruume, und drbii
hämmer zwai Choitschgi gfunde. Aine für dKlara und aine für
miich. Und wil für en Choitschgi de richtigi Platz sMuul
isch, hämmer si grad inetaa. drnaa hämmer ckoiet und wiiter
gsuecht, was me da no sötti ufruume.
[Brüle und Goldchetteli am "richtige Platz"]
Uf em Soofa im Wohnzimmer hämmer näbed de Ziitig em Papa
sini Brüle gfunde. Si isch nöd am richtige Platz gläge. Ich
han si sofort i dJagge vom Papa im Chlaiderschrank
inegschteckt. Und dänn hämmer drMama ires Goldchetteli gsee:
im Äschebächer uf em Wohnzimmertisch. DKlara hät si sofort
gnoo und id Theatertäsche vo dr Mama im Chlaiderschrank
ineglait.
"Im Äschebächer isch sicher nöd dr richtige Platz", hät si
gsait. "Jetz wüsse mer ändli, wèèr daa in dem Huus
unordentlich isch."
Dänn hämmer no nes paar Sache an richtigen Oort glait, und
dänn simmer usegange zum Schpile. Wo mer zruggchoo sind, hät
drPapa verzwiiflet i dr ganze wonig sini Brüle gsuecht. Und
dMama (S.35) hät überall iri goldigi Chetti gsuecht. Baidi
sind si sehr ufgregt gsii. DMama hät vor sich higmurmelet:
"Öpper hät mir mini goldigi Chetti cklaut. Oder han iich si
verloore? Iich han si geschter no i dr Hand ghaa ... Öpper
hät si mir cklaut..."
"Mini Brüle mues da irgendwoo sii", sait de Papa, "ich han
hüt am Morge mini Ziitig gläse. Chinde, händ iir nöd dr Mama
iri Goldchetti und mini Brüle gsee?"
"Ja", hät dKlara gsait. "Mir händ si ufgruumet..."
"Was händ ièr gmacht???"
"Mir händ si an ire richtige Platz glait, wil mir zwai
ordentlichi Chind woorde sind." (S.36)
